# Bowmore Quartet Bio - NL

Verbonden door een gedeelde obsessie voor het strijkkwartetrepertoire van de 20e en 21e eeuw, ontstond het Bowmore Quartet in 2025 rond Luc Brewaeys’ tweede strijkkwartet, Bowmore, waaraan het ensemble zijn naam ontleent. De naam bleef omdat de muziek bij hen bleef, en als herinnering dat een strijkkwartet zijn werk ernstig kan nemen zonder zichzelf al te ernstig te nemen.

Pieter Jansen, Veronique De Raedemaeker, Tony Nys en Francis Mourey, elk met hun eigen rijke en diverse muzikale parcours, vonden elkaar in België. Zij beschouwen het als hun plicht, maar vooral als een luxe, om nauw samen te werken met componisten die het muzikale landschap van vandaag en morgen vormgeven.

Bowmore benadert hedendaagse muziek als een levende traditie. Elk werk was ooit nieuw, en elke partituur draagt sporen van de tijd, de plaats en de mensen eromheen. Het kwartet voelt zich aangetrokken tot de buitengewone verscheidenheid aan klankwerelden die het repertoire van de 20e en 21e eeuw hebben gevormd, van grote werken tot vergeten stukken en muziek die vandaag nog geschreven wordt. 

Naast zijn concertactiviteit heeft het kwartet er een gewoonte van gemaakt om regelmatig opnames te maken, als een manier om de muziek van onze tijd ook buiten de concertzaal te delen. Met opnames op verschillende locaties bouwt Bowmore geleidelijk aan een archief op van strijkkwartetten van componisten als Boesmans, Kurtág, Glass, Brewaeys en Henderickx, naast ijkpunten van de vorige eeuw, vergeten pareltjes en nieuwe opdrachten. Het hele opnameproces ligt in de kundige handen van de veelzijdige cellist van het Bowmore Quartet, en weerspiegelt de wens van het kwartet om de afstand tussen uitvoerder en publiek zo klein mogelijk te maken.

Het Bowmore Quartet belooft plechtig zich met hart en ziel te wijden aan de muziek van gisteren, vandaag en morgen: de grote, bekende meesterwerken van de afgelopen honderd jaar tot in het kleinste detail te doorgronden, vergeten pareltjes weer onder de aandacht te brengen en gloednieuwe werken in opdracht te geven om zo het toch al enorme strijkkwarteterfgoed nog net iets groter te maken.
